Την Τετάρτη το απόγευμα η ΑΕΛ (ανα)μετρήθηκε με τη φιλοδοξία της -και βρέθηκε ελλιπής…
Η δεύτερη ήττα από την Πάφο ήταν ακόμη πιο οδυνηρή από την πρώτη. Στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ» αιφνιδιάστηκε δεχόμενη δύο τέρματα κι έτρεχε να μαζέψει τη ζημιά.
Στο «Στέλιος Κυριακίδης», ωστόσο, άνοιξε το σκορ, αλλά «χρεοκόπησε» στη διαχείριση του (τόσο σημαντικού όσο και απαραίτητου) προβαδίσματος.
Το «γιατί» έχει προφανή απάντηση. Έλλειμμα ποιότητας. Διαπιστωμένο, αναντίλεκτο, σοβαρό. Αλλά επ’ ουδενί επαρκές ως μοναδική εξήγηση για τον αποκλεισμό στην ημιτελική φάση του κυπέλλου.
Όταν προηγείσαι λίγο πριν την ανάπαυλα στο «παιχνίδι της χρονιάς», απλά… εξαφανίζεις την μπάλα, μέχρι να σφυρίξει για τελευταία φορά στο πρώτο ημίχρονο ο διαιτητής. Δεν συνέβη.
Όταν διακυβεύεται το πρόσημο της σεζόν σε μια παρτίδα, δεν… καταρρέεις στην πρώτη αναποδιά. Ατσαλώνεσαι κι ανακάμπτεις άμεσα δριμύτερος. Ούτε αυτό συνέβη.
Είναι θέμα νοοτροπίας, προσωπικότητας, ηγετικής φυσιογνωμίας. Χωρίς ισχυρό χαρακτήρα δεν πετυχαίνεις και στο πεδίο αυτό ο Ούγκο Μαρτίνς και οι παίκτες του αποδείχθηκαν υποδεέστεροι των «γαλάζιων», οι οποίοι έβγαλαν την πρέπουσα αντίδραση στο γκολ του Μιλοσάβλιεβιτς.
Την Τετάρτη το απόγευμα η ΑΕΛ είχε την ευκαιρία της. Τη δημιούργησε, την άρπαξε και -σχεδόν αμέσως- την άφησε να της ξεγλιστρήσει. Το τίμημα ήταν, νομοτελειακά, πανάκριβο.
