Το πέναλτι του Κονσεϊσάο στο τέλος (90+6΄) για το οποίο υπήρξαν διαμαρτυρίες, ξηλώνει απότομα έναν ολόκληρο στόχο και αφήνει πίσω του μια κερκίδα πικραμένη, μικρή αριθμητικά, αλλά βαθιά δεμένη με το πρότζεκτ της «Ελαφράς Ταξιαρχίας».
Στο αγωνιστικό «κομμάτι», το ματς κρίθηκε σε τρεις στιγμές, στο δοκάρι της ΑΕΛ που λειτούργησε ως προειδοποιητική βολή, τις χαμένες ευκαιρίες των «πρασίνων» και στο πέναλτι στις καθυστερήσεις, όπου η «ζυγαριά» έγειρε οριστικά υπέρ των «λεόντων». Ο Άρης δεν ήταν χωρίς ιδέες, ούτε παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων, όμως έχασε ευκαιρίες και στο υψηλότερο επίπεδο το... «σχεδόν» δεν αρκεί σε καμία περίπτωση. Σε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι κυπέλλου, η λεπτομέρεια παίζει το ρόλο της.
Για τον κόσμο του Άρη, η απογοήτευση είναι απόλυτα λογική. Το κύπελλο ήταν ένας χειροπιαστός «δρόμος» για διάκριση και πλέον, ο στόχος αυτός «πήγε περίπατο». Όσο περιορισμένη κι αν είναι η βάση των φίλων της ομάδας, έχει μάθει πια να απαιτεί και όχι απλώς να χειροκροτεί την προσπάθεια των παικτών. Η ενέργεια μεταφέρεται άμεσα στο πρωτάθλημα, καθώς η προσπάθεια να πιεστεί η Ομόνοια και να καλυφθούν αποστάσεις (-5) δεν είναι εύκολη, άλλωστε μόνο με συνεχόμενες νίκες μπορεί να ανοίξει κουβέντα για το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου από τη Λεμεσό.
Η μορφή του Αρτσιόμ Ράτζκοφ καλείται να εμπνεύσει περισσότερο. Οι δηλώσεις του, ειλικρινείς και ψύχραιμες, αναγνωρίζουν το πρόβλημα στο επιθετικό τρίτο, την αδυναμία στην τελική ενέργεια, την ανάγκη δουλειάς στην ψυχολογία και στην ηρεμία των εκτελεστών.
Πάντως, η αίσθηση που μου γεννιέται είναι πως, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, δεν εμπνέει στον ίδιο βαθμό και δεν «γεμίζει» τον πάγκο με την παρουσία του, δίχως να σημαίνει πως είναι μέτριος προπονητής, ούτε πως η σεζόν χάθηκε πλήρως. Από εδώ και πέρα, κάθε εμφάνιση στο πρωτάθλημα έχει περισσότερο νόημα, αφού ο Άρης οφείλει να φανερώσει ότι παραμένει κανονικός διεκδικητής τίτλου, παρά τις δυσκολίες της απόστασης. Η ποιότητα στο ρόστερ είναι ορατή για την αντεπίθεση.
