Φάνταζε ιδανική ως η αρχή της αντεπίθεσης. Αποδείχθηκε η αρχή του τέλους.
Το 1-0 επί της πρωτοπόρου Ομόνοιας στις 22 Φεβρουαρίου γέννησε στον ΑΠΟΕΛ την ελπίδα πως μπορεί να κυνηγήσει την έξοδο την Ευρώπη τόσο μέσω πρωταθλήματος όσο και μέσω (της κατάκτησης του) κυπέλλου. Φευ…
Με το έμπα του Μαρτίου και την έναρξη της πλέον καθοριστικής περιόδου οι «γαλαζοκίτρινοι» απέτυχαν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και στις προσδοκίες. Στα εννέα παιχνίδια που έδωσαν σε αυτό το διάστημα επικράτησαν μόνον του Άρη (2-1 τόσο εκτός όσο κι εντός έδρας), ενώ στα υπόλοιπα επτά μέτρησαν πέντε ήττες και δύο ισοπαλίες.
Αυτές οι δύο «μοιρασιές», μάλιστα, ήταν εξ ίσου οδυνηρές με ήττες, καθώς προέκυψαν στο ΓΣΠ και ουσιαστικά «αποτελείωσαν» τις ελπίδες για ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο. Ο λόγος, ασφαλώς, για το 3-3 με την Πάφο και για το 0-0 με τον Απόλλωνα.
Όταν η μπάλα έφτασε να «καίει» και να ζυγίζει… τόνους, η ομάδα του Πάμπλο Γκαρσία έμεινε -για πρώτη φορά από την αρχή της σεζόν- δίχως νίκη για πέντε συναπτά παιχνίδια.
Και το τίμημα ήταν ακριβό.
