Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή αφετηρία της το προσεχές καλοκαίρι (η ΑΕΚ ήξερε εδώ και καιρό πως) το τελικό πλασάρισμά της στην πρώτη τετράδα είχε καταστεί αδιάφορο.
Αφ’ ης στιγμής δεν στέφθηκε πρωταθλήτρια ή κυπελλούχος, το… πεπρωμένο της ήταν ο β’ προκριματικός γύρος του Γιουρόπα Λιγκ.
Εντούτοις οι Λαρνακείς κυνήγησαν τη νίκη απέναντι στον Άρη στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ» -κι εν τέλει πήραν και αυτήν και τη δεύτερη θέση στην τελική κατάταξη.
Από την περίοδο 2014/15, όταν για πρώτη φορά αναδείχθηκαν «best of the rest», οι Λαρνακείς έχουν τερματίσει επτάκις στη δεύτερη θέση (2015, 2016, 2017, 2019, 2022, 2024, 2026).
Επτάκις σε διάστημα 11 χρόνων. Αυτό (δεν υποδηλώνει απλώς, αλλά) «φωνάζει» σταθερότητα, συνέπεια, διάρκεια σε υψηλό επίπεδο.
Ναι, αυτό το… κάτι που θα τους ωθήσει να κόψουν πρώτοι το νήμα και να σηκώσουν την κούπα αναζητείται ακόμη, αλλά αυτές οι επτά δεύτερες θέσεις δείχνουν ότι η ΑΕΚ το γυροφέρνει, είναι (πολύ) περισσότερο κοντά στο να το βρει απ’ ό,τι στο να μην το βρει.
Ο αφορισμός «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτε» είναι ακριβώς αυτό: ένας αφορισμός της κακιάς ώρας. Πρώτος (όχι ως «πυροτέχνημα» ή «διάττων αστήρ», αλλά) με προοπτικές παραμονής στην κορυφή δεν γίνεσαι εν μια νυκτί κι από το πουθενά. Γίνεσαι αργά, μεθοδικά, επίμονα κι υπομονετικά ανεβαίνοντας διαδοχικά τα σκαλιά.
Σε αυτήν την επίπονη διαδικασία η ΑΕΚ έχει το μεγαλύτερο κομμάτι πίσω της -όχι μπροστά της. Έχει φάει τον γάιδαρο και της έχει (απο)μείνει η ουρά. Στον βαθμό που δεν θα παρεκκλίνει, είναι θέμα χρόνου η υπέρβαση. Και αυτές οι 7/11 δεύτερες θέσεις είναι η βάση για να την πετύχει.
