Επί τρία χρόνια αυτή ήταν, πάνω-κάτω, η εποχή που ο Αλεκσέι Σπιλέβσκι διεμήνυε πως επετεύχθη ο πρώτος στόχος στη σεζόν, ήτοι το καπάρωμα μιας θέσης στην πρώτη εξάδα.
Τότε, δεδομένης και της πορείας της «ελαφράς ταξιαρχίας», πολλοί απορούσαν με τον Λευκορώσο, καθώς θεωρούσαν ότι αναδεικνύει το αυτονόητο.
Πόσο αυτονόητο (δεν) ήταν, ήλθε να αποδειχθεί την τρέχουσα περίοδο, κατά την οποία -τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος της α’ φάσης- ο λεμεσιανός σύλλογος δεν συμπεριλαμβάνεται στις τέσσερις ομάδες που έχουν «κλειδώσει» θέση στα πλέι οφ.
Τουναντίον ευρίσκεται σε μια δίνη μετριότατων εμφανίσεων και αρνητικών αποτελεσμάτων που δεν προσφέρουν το παραμικρό εχέγγυο πως θα πλασαριστεί εν τέλει στο Top6.
Στις εναπομένουσες αγωνιστικές ο Άρης έχει ν’ αντιμετωπίσει την Krasava ΕΝΥ, την Πάφο, την ΕΝΠ και τον ΑΠΟΕΛ. Με την εικόνα του εδώ και δύο μήνες, ουδείς είναι διατεθειμένος να στοιχηματίσει για τη συγκομιδή του σε αυτά τα παιχνίδια.
Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για μια ομάδα που δεν έχει κρατήσει το μηδέν εδώ και πέντε παιχνίδια (σε πρωτάθλημα και κύπελλο) και στις περασμένες τρεις αγωνιστικές έχει αναδείξει μόλις έναν σκόρερ (Εφαγκέ κόντρα στην ΑΕΛ), καθώς το τέρμα απέναντι στον Ακρίτα ήταν αυτογκόλ…
