Το παιχνίδι συγκέντρωνε όλες τις προϋποθέσεις… στραβοπατήματος.
Εν μέσω μετασεισμικών δονήσεων από την αποχώρηση του Χουάν Κάρλος Καρθέδο, με την ήττα από τον Απόλλωνα και την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας στη βαθμολογία, απέναντι σ’ έναν αξιόμαχο αντίπαλο, η Πάφος FC είχε -επί της ουσίας- μόνο να χάσει.
Εντούτοις στο πρώτο ημίχρονο δεν επέτρεψε να φανεί το παραμικρό από τις «περίεργες ημέρες» (όπως τις χαρακτήρισε ο υπηρεσιακός τεχνικός Σοφιάν Σερφά) που είχαν προηγηθεί, στον αντίποδα είχε αθρόα παραγωγή φάσεων και το «φτωχό» 1-0 του πρώτου μέρους την αδικούσε.
Το πρόβλημα (αποδείχθηκε πως) ήταν ότι παρασύρθηκε από αυτήν την εικόνα και μετά την ανάπαυλα εμφανίστηκε επικίνδυνα… μπλαζέ. Μετά την ακύρωση του δεύτερου τέρματος του Πέπε ο Ακρίτας έπαιξε τα ρέστα του με την είσοδο βασικών μονάδων του (Άντονι, Κάστρο) και βρήκε το τέρμα της ισοφάρισης σ’ ένα χρονικό σημείο (83’) που παρέπεμπε «καρφί» σε… παράταση.
Το σενάριο αυτό είχε εγγυημένη την πρόσθετη κόπωση σ’ ένα ήδη βεβαρημένο πρόγραμμα για την πρωταθλήτρια, ενώ «εγκυμονούσε» και τον κίνδυνο πρόωρου αποκλεισμού σε μια διοργάνωση, στην οποία την περασμένη διετία έφτασε έως στον τελικό.
Η άμεση ανάκτηση του προβαδίσματος δια ποδός Άντερσον πρακτικά περιθωριοποίησε το… καρδιοχτύπι σε διάστημα μικρότερο των δύο λεπτών. Συγκριτικά με το πώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα χωρίς αυτό το γκολ, η ισοφάριση του Ακρίτα ήταν απλά μια μικρή ζημιά.
Το ζητούμενο (πρόκριση) ήλθε και η πρωταθλήτρια εξασφάλισε σχετική ηρεμία για τις επόμενες περίεργες ημέρες μέχρι την έλευση του νέου προπονητή.
