Έναν χρόνο πίσω το Νο1 ζητούμενο για τον Άρη ήταν -αυτονόητα και δικαίως- η διαδοχή του Αλεκσέι Σπιλέβσκι.
Ο Αρτσιόμ Ράτζκοφ ήταν μια επιλογή-έκπληξη που αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία. Συγκεκαλυμμένη αρχικά, μόνον και μόνον επειδή και ο συμπατριώτης προκάτοχός του είχε έλθει στην «ελαφρά ταξιαρχία» πάνω-κάτω στην ίδια ηλικία και επίσης άγνωστος στο κυπριακό ποδοσφαιρόφιλο κοινό.
Η εξέλιξη των πραγμάτων και η πορεία της ομάδας δικαίωσαν τη δυσπιστία. Ο Λευκορώσος «δεν χώρεσε στα παπούτσια» του Σπιλέβσκι και ο λεμεσιανός σύλλογος πιστώθηκε τη χειρότερη σεζόν μετά την επιστροφή του στην κατηγορία, μολονότι οι δρόμοι των δύο πλευρών χώρισαν με το πέρας της α’ φάσης.
Ο Άρης συνεπώς επιστρέφει στο σημείο μηδέν κι ευρίσκεται ενώπιον της ίδιας πρόκλησης: να βρει τον προπονητή που θα εμπνεύσει, θα προσδώσει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα στην ομάδα και θα την επαναφέρει σε επίπεδο διεκδίκησης τίτλων και εξόδου στην Ευρώπη.
Ένεκα της αποτυχίας την τρέχουσα σεζόν, η απόφαση των ιθυνόντων καθίσταται ακόμη πιο σημαντική και κρίσιμη. Ενδεχόμενη νέα αστοχία σε αυτή τη στρατηγική επιλογή, θα θέσει (όχι τον προπονητή, αλλά) τους ίδιους υπό αμφισβήτηση.
