Εν αρχή ην η βαθμολογική διάσταση.
Μετά τον αποκλεισμό στο κύπελλο η διατήρηση της ελπίδας για έξοδο στην Ευρώπη μέσω πρωταθλήματος ήταν εκ των ων ουκ άνευ για τον ΑΠΟΕΛ.
Ο μεσοβδόμαδος ημιτελικός με τον Απόλλωνα είχε αφήσει μεγάλη απογοήτευση και εξ ίσου μεγάλη κόπωση, ενώ ακόμη μεγαλύτερη ήταν η πίεση για το μοναδικό αποτέλεσμα που θα κρατούσε τους «γαλαζοκιτρίνους» στο κόλπο.
Τούτων δοθέντων δικαιολογείται και η ατάκα του Πάμπλο Γκαρσία πως η απόδοση των παικτών του ήταν καλή και ότι άξιζαν τη νίκη. Η ομάδα του είχε όντως τις πιο μεγάλες ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο, ενώ σε ολόκληρο το παιχνίδι η μόνη κλασική ευκαιρία που δημιούργησε ο αντίπαλος ήταν εκείνη στο 90+5’.
Σε δεύτερη μοίρα, αλλά όχι ασήμαντη, έρχεται η ιστορική διάσταση.
Το τέρμα του Ρόσα χάρισε στον ΑΠΟΕΛ την πρώτη νίκη του επί της ΑΕΚ μετά από τον Μάρτιο του 2024 (0-2-6 έκτοτε, ανεξαρτήτως έδρας) και την πρώτη εντός έδρας επί των Λαρνακέων μετά από μια τριετία (2-1 στις 14 Μαΐου 2025) διακόπτοντας συνάμα ένα σερί τριών ηττών στο ΓΣΠ από τους «κιτρινοπράσινους».
Η προοπτική που προσφέρει αυτή η επιτυχία στον σύλλογο της Λευκωσίας επίσης δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Το πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα εξακολουθεί να είναι εφικτό, ο ΑΠΟΕΛ παρέμεινε με στόχο και κίνητρο και για τις επερχόμενες αγωνιστικές.
Δεν είναι καθόλου δύσκολο να αναλογιστεί κάποιος ποια θα ήταν -και σε αμιγώς αγωνιστικό επίπεδο- η κατάσταση, αν σε διάστημα μίας εβδομάδας η ομάδα του Πάμπλο Γκαρσία αποτύγχανε σε τρεις εντός έδρας αναμετρήσεις να πάρει έστω μία νίκη και έχανε μέσα σε τέσσερις μέρες όλες τις ελπίδες της για ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Η βύθιση στην εσωστρέφεια, τη μεμψιμοιρία και την απογοήτευση τουλάχιστον έως το τέλος της σεζόν δεν θα ήταν απλώς προ των πυλών, αλλά η καθημερινότητα στον Αρχάγγελο. Η αποτροπή αυτής της εξέλιξης είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος από την επικράτηση επί της ΑΕΚ.
