Η πιο μεγάλη της στιγμή αποδείχθηκε πως δεν ήταν η αρχή. Ή, μάλλον, ήταν: η αρχή του τέλους.
Το 2-1 στο ΓΣΠ επί της Ομόνοιας στα προημιτελικά του κυπέλλου δεν αποδείχθηκε το εφαλτήριο για βελτίωση, κατάκτηση του κυπέλλου και έξοδο στην Ευρώπη, αλλά το «κύκνειο άσμα» της ΑΕΛ στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο.
Δεν υπάρχει και δεν χρειάζεται μεγαλύτερη πιστοποίηση γι’ αυτό από τα ίδια τα αποτελέσματα. Από εκείνη την πρόκριση στις 4 Φεβρουαρίου ο λεμεσιανός σύλλογος σε 12 παιχνίδια έχει πετύχει τρεις νίκες: δύο επί της ουραγού (κι εδώ και καιρό καταδικασμένης) ΕΝΠ και μία επί της Ομόνοιας Αραδίππου.
Στα υπόλοιπα εννέα παιχνίδια έχει το 1-1 με τον Εθνικό και οκτώ ήττες, οι πλείστες εκ των οποίων συνοδεύτηκαν από αποκαρδιωτικές εμφανίσεις. Τέτοια ήταν, σε μεγάλο βαθμό, και αυτή απέναντι στην Ανόρθωση.
Εξαιρουμένης της κεφαλιάς του Ζράντι (33’) και του σουτ του Κονσεϊσάο (52’) η ΑΕΛ δεν απείλησε την «Κυρία», στην οποία προσέφερε υπό μορφή δώρου και το τέρμα που έκρινε την αναμέτρηση.
Όσοι περίμεναν μια (οποιαδήποτε) αντίδραση στον αποκλεισμό στο κύπελλο, διαψεύστηκαν και απογοητεύτηκαν. Η ομάδα του Ούγκο Μαρτίνς εμφανίστηκε… άδεια: από διάθεση, από ενέργεια, από ιδέες, από πάθος.
Το αντεπιχείρημα πως δεν διακυβευόταν κάτι σημαντικό δεν στέκει. Τουλάχιστον όχι για μια ομάδα με φιλοδοξία να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία έχει πίσω της μια (επιεικώς) μετριότατη σεζόν, «χρωστά» χαρές στον κόσμο της και (οφείλει να) προσπαθεί να δημιουργήσει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Αντ’ αυτού οι «γαλαζοκίτρινοι» εμφανίστηκαν ήδη σε… summer mode. Και απέδειξαν πως η νοοτροπία είναι το Νο1 πεδίο που χρήζει αλλαγής εν όψει της νέας σεζόν.
