Η ήττα (και) από τον ΑΠΟΕΛ άφησε τον Άρη στην έκτη θέση με το πέρας της α’ φάσης -για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του στα μεγάλα σαλόνια το καλοκαίρι του 2021.
Η νίκη επί της ουραγού ΕΝΠ (4-0) δεν είχε συνέχεια και παρέμεινε η μόνη της «ελαφράς ταξιαρχίας» στις περασμένες οκτώ αγωνιστικές (1-3-4) αφήνοντάς την στο -10 από την τρίτη θέση που εγγυάται ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Είναι αληθές πως κόντρα σε Πάφο και ΑΠΟΕΛ ο λεμεσιανός σύλλογος έδειξε σημάδια εξόδου από τον αγωνιστικό λήθαργο των προηγούμενων αναμετρήσεων. Σε περίπτωση που ισοφάριζε δεν θα ευρίσκονταν πολλοί να ισχυριστούν πως το αποτέλεσμα είναι άδικο.
Εξίσου προφανές, ωστόσο, είναι πως για ακόμη μια φορά στην τρέχουσα σεζόν ο Άρης έπεσε θύμα των παθογενειών του.
Τα ατομικά λάθη, τα οποία προσέφεραν αφειδώς ευκαιρίες στον αντίπαλο, ήταν εκεί.
Η αναιμική ανασταλτική λειτουργία, κατά κανόνα ανήμπορη να ανακόψει τη γρήγορη μετάβαση του αντιπάλου, ήταν εκεί.
Και, φυσικά, η αθρόα σπατάλη ευκαιριών, η «χαίνουσα πληγή» της ομάδας (και) αυτή τη σεζόν, ήταν εκεί.
Με τόσες παθογένειες παρουσίες ήταν σχεδόν νομοτελειακό στο τέλος να απουσιάσουν ξανά οι βαθμοί και τα χαμόγελα.
