Ακόμη και σε περίπτωση νίκης, ούτε πιθανότητες πλασαρίσματος στην πρώτη εξάδα θα είχε ούτε τη θέση της θα βελτίωνε.
Το γόητρο, που διαχρονικά συνοδεύει το clasico της πόλης, αλλά και η αυτοπεποίθηση-ψυχολογία εν όψει μιας ενδεχόμενης αναμέτρησης των δύο συλλόγων στο κύπελλο ήταν τα βασικά κίνητρα των «γαλαζοκιτρίνων».
Δεν αποδείχθηκαν αρκετά, η ομάδα του Ούγκο Μαρτίνς δέχτηκε την ανατροπή και την ήττα από τον συμπολίτη, η οποία ήταν η τέταρτη στις περασμένες πέντε αγωνιστικές. Στη διάρκειά τους η ΑΕΛ επικράτησε μόνον της ουραγού ΕΝΠ.
Η ζημιά σε επίπεδο στόχων (πλέι οφ) και ηθικού είναι προφανής. Υπάρχει όμως και μια αθέατη ζημιά, διόλου αμελητέα. Μέχρι τον εκτός έδρας αγώνα με την Krasava ΕΝΥ, οι «γαλαζοκίτρινοι» με τις νίκες επί του Άρη (σε πρωτάθλημα και κύπελλο), την πρόκριση επί της Ομόνοιας, το «διπλό» με ανατροπή στο ΓΣΠ επί του ΑΠΟΕΛ, ακόμη και τη στενή ήττα στο «Στέλιος Κυριακίδης» από την Πάφο είχαν δείξει πως -υπό τον Μαρτίνς- είχαν αρχίσει να μετατρέπονται σε μια ομάδα ανταγωνιστική ακόμη κι απέναντι σε μέλη του Top6.
Ωστόσο οι διαδοχικές ήττες από Πάφο (1-0), ΑΠΟΕΛ (3-2) και Απόλλωνα (2-1), όλες στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ», επανέφεραν τη ζωηρή αμφιβολία για το κατά πόσον η ΑΕΛ μπορεί πραγματικά να κοιτάξει στα μάτια τους μεγάλους της αντιπάλους.
Το χειρότερο; Πάφος, ΑΠΟΕΛ και Απόλλωνας είναι οι τρεις ομάδες που τη «συντροφεύουν» στα ημιτελικά του κυπέλλου…
