Στο ίδιο έργο θεατές βρέθηκαν -ακόμη μια φορά στη σεζόν- οι φίλοι της ΑΕΛ.
Η ήττα από τον Απόλλωνα στο τοπικό ντέρμπι συνδύασε και τις δύο παθογένειες της ομάδας του Ούγκο Μαρτίνς: αδυναμία ανταπόκρισης στις προσδοκίες που δημιουργεί (γενική) και αδυναμία διαχείρισης αποτελέσματος (ειδική).
Μετά τις διαδοχικές νίκες επί Άρη (2-1 στο πρωτάθλημα) και Ομόνοιας (2-1 στο κύπελλο) οι «γαλαζοκίτρινοι» ευρίσκονταν στην καλύτερη φάση τους στη σεζόν. Φόρμα, ψυχολογία, ηθικό, κόσμος -όλοι και όλα στα χάι τους.
Τι ακολούθησε; Μία νίκη, κι αυτή επί της «καταδικασμένης» ΕΝΠ, και τέσσερεις ήττες στις επόμενες πέντε αγωνιστικές! Το απόλυτο «ξενέρωμα», όπως ακριβώς ήταν και το εντός έδρας 0-1 από την ΑΕΚ έπειτα από ένα αήττητο σερί πέντε αγωνιστικών (3-2-0) το διάστημα Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου. Όλες οι υψηλές πτήσεις της ΑΕΛ καταλήγουν σε ανώμαλες προσγειώσεις.
Παρόμοιο σκηνικό και στη διαχείριση αποτελεσμάτων. Το 2-0 επί του Απόλλωνα έγινε 2-2 (30.11), το 1-0 επί της Ανόρθωσης έγινε 1-2 (25.1), κόντρα στον ΑΠΟΕΛ βρέθηκε ξανά πίσω στο σκορ μόλις ένα λεπτό μετά την ισοφάριση κι εν τέλει ηττήθηκε 3-2 (28.2), το 1-0 επί του Απόλλωνα έγινε 1-2 (8.3).
Σκηνικά επαναλαμβανόμενα που δεν χαρακτηρίζονται πλέον συμπτώσεις, αλλά κακές συνήθειες που «ναρκοθετούν» συστηματικά τη σεζόν της ΑΕΛ. Αυτές θα είναι και οι μεγαλύτερες απειλές για εκείνην στο κύπελλο -όχι ο (όποιος) αντίπαλός της.
