Δεν τρίτωσε το καλό για τον ΑΠΟΕΛ.
Μετά τις νίκες επί Ομόνοιας (1-0) και ΑΕΛ (3-2) οι «γαλαζοκίτρινοι» ηττήθηκαν από την Ανόρθωση στο ΓΣΠ και δεν έδωσαν συνέχεια στη βαθμολογική αντεπίθεση που είχαν αρχίσει.
Στον αθλητισμό ισχύει γενικά ότι «η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, ενώ η ήττα είναι ορφανή», εν προκειμένω ωστόσο η γκέλα του ΑΠΟΕΛ αιτιολογείται στη βάση μιας σειράς παραγόντων.
Κατ’ αρχάς η εικόνα της ομάδας δεν ήταν τόσο καλή όσο στα προηγούμενα ντέρμπι, όπως ευθαρσώς παραδέχτηκε στη συνέντευξη Τύπου ο Μίροσλαβ Σνάουτσνερ.
Οι «γαλαζοκίτρινοι» ήλεγξαν τον ρυθμό, δημιούργησαν περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες, ενώ συνάμα δεν απειλήθηκαν στο ελάχιστο από την «Κυρία» μέχρι την ανάπαυλα. Ατυχώς γι’ αυτούς, ωστόσο, το αποτέλεσμα στο διάστημα της υπεροχής τους ήταν 0-0.
Στο δεύτερο ημίχρονο η αγωνιστική καθίζηση ήταν κατακόρυφη, παρά το γεγονός πως βρέθηκε από τα πρώτα λεπτά πίσω στο σκορ, ο ΑΠΟΕΛ δεν κατάφερε ουσιαστικά να απειλήσει την αντίπαλη εστία.
Ο Σνάουτσνερ έκανε λόγο για έλλειψη ενέργειας, άλλα προφανώς αυτή η αιτία δεν επαρκεί να δικαιολογήσει την πτώση στην απόδοση. Ο τραυματισμός του Λαΐφη στέρησε τους «γαλαζοκίτρινους» τον αρχηγό τους, μια ηγετική προσωπικότητα και μια μεγάλη απειλή για την αντίπαλη εστία στις στημένες μπάλες.
Ο αντικαταστάτης του, Μίλος Ντέγκενεκ, υπέπεσε στα δύο πέναλτι που εν τέλει έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της Ανόρθωσης, ενώ καταλυτικά για τον ΑΠΟΕΛ μέτρησαν η απουσία του κόσμου και του Πάμπλο Γκαρσία (αμφότερες λόγω τιμωρίας).
Η προτελευταία αγωνιστική της α’ φάσης υπενθύμισε και επιβεβαίωσε πως αυτή τη σεζόν ο σύλλογος της Λευκωσίας δεν είναι τόσο ανθεκτικός, όταν προκύπτουν μαζεμένες αναποδιές. Προλαβαίνει να το βελτιώσει/αλλάξει; Είναι το μέγα στοίχημά του εν όψει της β’ φάσης του πρωταθλήματος.
