Προ αγώνα από πλευράς Πάφου αυτό που έβγαινε προς τα έξω είναι ότι είχαν στερέψει οι δικαιολογίες, ότι η ομάδα μένει σε συνεχόμενα παιχνίδια μακριά από τον καλό της εαυτό και ότι όλοι πρέπει ν' αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε και στο χθεσινοβραδινό στη Λεμεσό, με την περσινή πρωταθλήτρια να δέχεται εύκολα γκολ, σε διαστήματα που μπορεί να ήταν και καλύτερη από τον Άρη. Μέσα σε αυτά όμως κρατάμε δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και τη διπλή αντίδραση που είχε στα γκολ που δέχθηκε από τους γηπεδούχους.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό μετά τα αποτελέσματα να συνεχίζει να γίνεται η σύγκριση Καρσέδο – Σελάδες, αφού με το δεύτερο δεν υπάρχει σταθερότητα στην ομάδα, έχει χάσει τα πόδια της και πλέον δεν εμπνέει αυτή τη σιγουριά όπως με τον προπονητή που την σήκωσε στα ουράνια με τίτλο. Ακόμη και απέναντι στον Άρη που δεν διάνυε και την καλύτερη του περίοδο, αυτή η Πάφος δεν κατάφερε να βρει το δρόμο προς το τρίποντο.
Ήταν η πρώτη φορά για την Πάφο που κάνει δεύτερη συνεχόμενη ισοπαλία μέσα στη σεζόν, σε όλες τις προηγούμενες κατάφερνε να επιστρέφει σε τροχιά νικών, εκτός από τα ματς στο τέλος του Οκτωβρίου όπου μετά την ισοπαλία με Καϊράτ ήρθε στο καπάκι και ήττα από την Ομόνοια στο ΓΣΠ.
Οι ευθύνες είναι συλλογικές, όμως και ο Άλμπερτ Σελάδες, πρέπει να πιστέψει λίγο περισσότερο στην ομάδα, να μην φτάνει πάντα προ εκπλήξεως και να κυνηγά το σκορ, επαναφέροντας τάξη και ηρεμία στην Πάφο, ότι δηλαδή είχε με τον Καρσέδο. Αυτό είναι που της λείπει τη δεδομένα στιγμή.
