Για όποιον παρακολούθησε την αναμέτρηση στο «Στέλιος Κυριακίδης» δεν υπάρχει δεύτερη οπτική των πραγμάτων.
Αν υπήρχε μια ομάδα που -βάσει ευκαιριών- εδικαιούτο να νικήσει, αυτή ήταν η Πάφος. Η εκτίμηση του Αλμπέρτ Σελάδες, πως η ομάδα του άξιζε πολύ περισσότερα, αντανακλά την αλήθεια του αγώνα.
Αυτή η παραδοχή οδηγεί κατευθείαν στο πρόβλημα: το να κερδίζεις, χωρίς καλή εμφάνιση, είναι ίδιον μιας πρωταθλήτριας. Το να αφήνεις βαθμούς, ενώ παίζεις καλά, δεν είναι.
Για την Πάφο η υπεράσπιση του τίτλου της δεν είναι μια συζήτηση σε ρεαλιστική βάση, αφ’ ης στιγμής η απόστασή της από την κορυφή είναι σε διψήφιο επίπεδο. Αλλά ακόμη και η δεύτερη θέση ή η έξοδος στην Ευρώπη μέσω του πρωταθλήματος τίθενται υπό ισχυρή αμφισβήτηση με τον μέσο όρο βαθμών υπό τον Αλμπέρτ Σελάδες.
Σε οκτώ αγωνιστικές με τον Καταλανό στον πάγκο τους οι «γαλάζιοι» έχουν συγκεντρώσει δέκα από τους διαθέσιμους 24 βαθμούς. Αυτό αντιστοιχεί σ’ ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 40%. Απελπιστικά λίγο -ιδίως εν όψει διαδοχικών ντέρμπι στη β’ φάση.
Ο νέος προπονητής είναι εμφανές -από τις διαρκείς αλλαγές προσώπων και συστημάτων- πως ακόμη μαθαίνει το ρόστερ του και ψάχνεται. Η ενσωμάτωση των νεοφερμένων και οι απουσίες παικτών-«κλειδιά» δυσχεραίνει περαιτέρω την κατάσταση.
Η Πάφος έχει απολέσει το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα των επιτυχιών της: τη σταθερότητα. Ανά παιχνίδι είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ενδεικτικά και μόνο υπενθυμίζεται πως τη νίκη επί της Ομόνοιας Αραδίππου ακολούθησε η ήττα από τον Ολυμπιακό, τη νίκη επί της Σλάβια Πράγας η ήττα από τον Εθνικό, τη νίκη επί του ΑΠΟΕΛ η ήττα από την Ομόνοια.
Αν αυτό δεν αλλάξει άμεσα, οι «γαλάζιοι» -παρά το πλασάρισμά τους στην πρώτη εξάδα- θα έχουν ως μόνη ρεαλιστική διέξοδο για την Ευρώπη το κύπελλο.
Και συνάμα θα έχουν την πίεση πως σε περίπτωση μη κατάκτησής του μια χρονιά που εξελισσόταν ονειρικά στο πρώτο της μισό θα έχει ολοκληρωθεί εφιαλτικά. Και με ξεκάθαρα αρνητικό πρόσημο.
