Αν δυσκολεύεσαι να καταβάλεις εντός έδρας την (ουραγό) ΕΝΠ, δεν είναι παντελώς απροσδόκητο να χάνεις εκτός έδρας από τον (προτελευταίο) Εθνικό.
Θα μπορούσε να είναι μια ερμηνεία της γκέλας του ΑΠΟΕΛ στο Δασάκι, εάν το ποδόσφαιρο κινείτο στη λογική του «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξιδο».
Το δημοφιλέστερο των αθλημάτων, ωστόσο, δεν είναι μαθηματική εξίσωση, παιχνίδια και αποτελέσματα δεν ερμηνεύονται με (υπερ)απλουστευτικές λογικές.
Πριν την ΕΝΠ οι «γαλαζοκίτρινοι» είχαν ζοριστεί και με άλλες ομάδες που μάχονται για την αποφυγή του υποβιβασμού. Άλλες τις νίκησαν εύκολα, άλλες δύσκολα, κάποιες τους «έκοψαν» βαθμούς.
Από ουδεμία, ωστόσο, δεν είχαν χάσει -μέχρι την Κυριακή (15.2). Υπό τον Πάμπλο Γκαρσία ο ΑΠΟΕΛ είχε ηττηθεί μόνον από Πάφο (1-0 και 2-0), ΑΕΛ (2-1), Απόλλωνα (2-1) και ΑΕΚ (2-1), ήτοι ομάδες που διεκδικούν τίτλο, έξοδο στην Ευρώπη και θέση στην εξάδα.
Η ήττα από τον Εθνικό ήταν η πρώτη «εκτός προγράμματος», η πρώτη απέναντι σε αντίπαλο δίχως μεγάλες βλέψεις στο πρωτάθλημα. Και ήλθε να αποδείξει ότι στη νυν -αγωνιστική, αλλά και διοικητική- κατάσταση οι «γαλαζοκίτρινοι» είναι ευάλωτοι απέναντι σε αντιπάλους κάθε βεληνεκούς.
Όχι ό,τι καλύτερο πριν τα διαδοχικά ντέρμπι με Ομόνοια, ΑΕΛ, Ανόρθωση και Άρη…
