Είναι μόλις τρεις περισσότεροι απ’ όσους είχε την περίοδο 2021/22 (επιστροφή στην α’ κατηγορία) και ένας λιγότερος απ’ όσους είχε την περίοδο 2023/24 (με συμμετοχή στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ).
Ένα ενδεικτικό μέτρο σύγκρισης της μέχρι στιγμής πορείας της «ελαφράς ταξιαρχίας», η οποία είναι ήδη στο -8 από την κορυφή και μόλις στο +1 από την πέμπτη θέση, ήτοι τη μη έξοδο στην Ευρώπη.
Στο ντέρμπι με την Ομόνοια αρκετά πράγματα ήταν απρόσμενα, όχι όμως η έκβαση της αναμέτρησης. Μια ομάδα που τέσσερις μέρες νωρίτερα είχε ηττηθεί στο ίδιο γήπεδο από την έβδομη της βαθμολογίας ήταν μάλλον αναμενόμενο να πάθει το ίδιο απέναντι στην (ποιοτικότερη, πιο φορμαρισμένη και πιο φρέσκια) πρωτοπόρο του πρωταθλήματος.
Ο Αρτσιόμ Ράτζκοφ χρεώνεται τόσο την προετοιμασία όσο και τη διαχείριση του αγώνα με το «τριφύλλι». Η ενδεκάδα και το σύστημα που επέλεξε δεν τον δικαίωσαν, το (όποιο) plan a είχε καταλήξει στα σκουπίδια, πριν καν συμπληρωθούν 15 λεπτά αγώνα, το (όποιο) plan b δεν εμφανίστηκε ποτέ.
Η επιμονή στον (στόπερ) Μουσούντα ως αμυντικό μέσο γεννά τόσα ερωτηματικά όσο και η μέχρι στιγμής υποτονική δραστηριοποίηση του Άρη στο μεταγραφικό παζάρι, ενώ είναι εμφανές ήδη από το καλοκαίρι πως το ρόστερ δεν είναι ισορροπημένο και τόσο ποιοτικό όσο διαφημίζεται.
Στα πρόσωπα των Μάτισικ και Κβιλιτάια αποχώρησαν άλλοι δύο παίκτες, των οποίων η απόκτηση είχε συνδυαστεί (για διαφορετικούς λόγους) με μεγάλες προσδοκίες, που παρέμειναν ανεκπλήρωτες. Αλλά το βασικό πρόβλημα για τον Ράτζκοφ παραμένει πως έπειτα από επτά μήνες στον πάγκο ουδείς έχει αντιληφθεί ποια αγωνιστική φιλοσοφία πρεσβεύει. Ο Άρης έχει πάψει πλέον να είναι μια φύσει επιθετική ομάδα με μεγάλη ταχύτητα και παίκτες με αθλητικά προσόντα, δίχως να έχει αποκτήσει συμπαγή αμυντική λειτουργία ή/και κυνική αποτελεσματικότητα.
Ακριβώς γι’ αυτό, άλλωστε, η αίσθηση είναι πως πιο εύκολα θα οπισθοχωρήσει περαιτέρω απ’ ό,τι θα αντεπιτεθεί και θα καλύψει το χαμένο έδαφος. Όσο ο προπονητής του δεν βρίσκει λύσεις, τόσο θα εμπεδώνεται η πεποίθηση πως το πρόβλημα είναι ο ίδιος.
