Η ομάδα των περσινών πρωταθλητών, απέναντι στην ΑΕΚ, σε ένα από τα πιο κρίσιμα τεστ της σεζόν, παρουσίασε ξανά μια αντίφαση στην απόδοση και τη τελική προσπάθεια. Οι παίκτες είχαν μία ρηχότητα σε διάρκεια. Το γκολ που δέχθηκαν οι «γαλάζιοι» αρκετά νωρίς (3΄) από τον Μιραμόν με κεφαλιά, ήταν μία φάση στην οποία η άμυνα αιφνιδιάστηκε πλήρως. Το προβάδισμα των φιλοξενούμενων, λειτούργησε ως ακόμη ένα «χαστούκι» συγκέντρωσης.
Στην εποχή του Άλμπερτ Σελάδες, η Πάφος FC δεν έγινε μέτρια ομάδα, είναι όμως μια ομάδα που σπάνια παίζει στο «ταβάνι» της, δείχνοντας πως είναι «μουδιασμένη» και μακριά από καλές ιδέες. Η ισοφάριση του Άντερσον, έπειτα από εξαιρετική ενέργεια του Ζάζα (77΄) και το δοκάρι του ίδιου παίκτη νωρίτερα, απέδειξαν ότι υπάρχει ποιότητα, κίνηση και αυτοματισμοί, ωστόσο, η αδυναμία να «σκοτώσει» τον αντίπαλο όταν τον έχει στη γωνία ήταν ορατή. Η Πάφος FC είχε την ευκαιρία να γυρίσει την κατάσταση, αλλά η έλλειψη συγκέντρωσης, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Το γκολ του Ιβάνοβιτς (87΄) με καρφωτή κεφαλιά στο φινάλε της «μάχης», δεν ήταν απλώς μία κακή στιγμή, αλλά ένα σύμπτωμα, ενός συνόλου που ψάχνει ηρεμία και «καθαρό» μυαλό. Η Πάφος FC με το νέο προπονητή, φανέρωσε πως, όταν το παιχνίδι κρίνεται στις λεπτομέρειες, δεν είναι κυνική, όπως γινόταν με τον Καρσέδο, εκεί όπου η αυτοπεποίθηση ήταν στα ύψη.
Ο Ισπανός προπονητής σωστά μίλησε για άμεση αντίδραση και για παίκτες που «άξιζαν κάτι παραπάνω», όμως η πραγματικότητα του αγωνιστικού χώρου, φανερώνει ότι η Πάφος FC εξακολουθεί να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές που διαθέτει ως σύνολο. Το πρόγραμμα είναι βαρύ, η ανασύνταξη αναγκαία και η υπομονή του κόσμου καλείται να ενεργοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό, διότι όταν μία ομάδα είναι μέσα σε πρωτάθλημα και League Phase του Champions League, σίγουρα θα έχει και τα κακά της διαστήματα, ένα από αυτά περνούν οι «γαλάζιοι» αυτή την περίοδο.
