Βάσει επανειλημμένων δημόσιων τοποθετήσεων του Αρτσιόμ Ράτζκοφ, ωστόσο, ο Άρης έχει -και δη από την αρχή της σεζόν- σημαντικό πρόβλημα στα τελειώματα.
Ό,τι εκ πρώτης όψεως μοιάζει εντελώς αντιφατικό, αποδεικνύεται -με μια πιο ενδελεχή ματιά- πως μόνον τέτοιο δεν είναι.
Η «ελαφρά ταξιαρχία» των 35 γκολ σε 18 αγωνιστικές υστερεί όντως (δραματικά) σε αποτελεσματικότητα. Και αυτό το έλλειμμα δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο -ταλαιπωρούσε και στοίχιζε ήδη από την περασμένη.
Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Προϊόντος του χρόνου ο Άρης δημιουργεί ολοένα και λιγότερες ευκαιρίες για γκολ. Αυτό αυξάνει την ανάγκη για αποτελεσματικότητα και κοστίζει πανάκριβα οσάκις αυτή απουσιάζει.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, μετά το 4-0 επί της ΑΕΛ (19.10) ο λεμεσιανός σύλλογος έχει καταφέρει να πετύχει άνω του ενός τέρματος σε αναμετρήσεις με ομάδες του Top8 μόνο στο 2-0 επί του Απόλλωνα (14.12).
Κόντρα σε Ανόρθωση (1-1), Πάφο (1-2), ΑΕΚ (1-0) σκόραρε άπαξ, κόντρα σε ΑΠΟΕΛ (0-2) και ΑΕΛ (0-1) έμεινε «άσφαιρος».
Ο Ράτζκοφ ηγείται μιας ομάδας που, πριν βγει ο Ιανουάριος, έχει (ξε)μείνει με μόνο μια διέξοδο διάκρισης στη σεζόν και οδεύει στη β’ φάση με σημαντική (και αυξανόμενη) δυσκολία στο σκοράρισμα απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους.
Εν τη απουσία ευρωπαϊκών υποχρεώσεων (σε σύγκριση με τους άμεσους ανταγωνιστές του για τον τίτλο) η προσδοκία και η απαίτηση από τον Λευκορώσο ήταν η ομάδα του να παρουσιάζει σταθερή βελτίωση και πρόοδο.
Αντ’ αυτών παρουσιάζεται στασιμότητα, η οποία (και) στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ισοδυναμεί με οπισθοχώρηση. Και αυτή είναι η βασική πηγή αμφισβήτησης του.
