Η αποψινή βραδιά στριφογύριζε στο μυαλό του από τις 22 Σεπτεμβρίου.
Εκείνη η γκάφα στο σουτ του Λέντες στο 90ό λεπτό είχε στοιχίσει στον Άρη την ήττα στην Αρένα και τη θέση του βασικού στον ίδιο.
Επί ένδεκα αγωνιστικές ο Βανά Άλβες, ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους στη χρυσή εποχή του συλλόγου, περίμενε στωικά μια δεύτερη ευκαιρία. Του δόθηκε με τη χαραυγή του 2026. Η ανέπαφη εστία κόντρα στον Ολυμπιακό πέρασε ως υποσημείωση ένεκα της αδυναμίας της «ελαφράς ταξιαρχίας» να νικήσει.
Απέναντι στην ΑΕΚ, ωστόσο, το 1-0 «χτίστηκε» πάνω στις δικές του επεμβάσεις στα σουτ των Ναούμ (12’) και -κυρίως- Ιβάνοβιτς (63΄). Χωρίς αυτές ο Άρης δεν θα ήταν απόψε ισόβαθμος της κυπελλούχου, πιθανότατα θα είχε συμπληρώσει τρεις αγωνιστικές άνευ νίκης, ενδεχομένως θα είχε απολέσει το εντός έδρας αήττητό του και θα έχει «βυθιστεί» στην κρίση.
Η εμφάνιση της ομάδας ήταν τέτοια που ο Αρτσιόμ Ράτζκοβ υποχρεώθηκε να εξάρει αρετές, όπως η σκληρή δουλειά και το πάθος των παικτών του. Ούτε ταλέντο, ούτε ταχύτητα, ούτε δημιουργία, ούτε αθρόο σκοράρισμα -όσα αποτέλεσαν το σήμα-κατατεθέν του συλλόγου μετά την επιστροφή του στην κατηγορία.
Ο Λευκορώσος κατέγραψε την πραγματικότητα. Όφειλε, ωστόσο, να κάνει μια εξαίρεση, μια ειδική μνεία. Διότι από τους παίκτες που χρησιμοποίησε απόψε υπήρξε ένας που ξέφυγε από τη μετριότητα και απέδωσε στο μέγιστο των δυνατότητων του.
Ήταν αυτός που έβαλε απαγορευτικό στην παραβίαση της εστίας του, ήταν αυτός που σταμάτησε το αήττητο 16 παιχνιδιών του αντιπάλου, ήταν αυτός που «πήρε το αίμα του πίσω» για την γκέλα στον α’ γύρο.
Ήταν αυτός που στα πραγματικά δύσκολα όρθωσε ανάστημα κι επέτρεψε στην ομάδα και στον προπονητή του να «αναπνέουν» κάπως καλύτερα εν όψει της συνέχειας.
Μια λαμπάδα στο μπόι του Βανά Άλβες (1,94μ.) δεν θα ήταν άσχημη ιδέα…
