Δεν υπάρχουν (πολλοί) προπονητές που δεν θα υπέγραφαν… χειροπόδαρα να ηττάται η ομάδα τους μια φορά στο τρίμηνο.
Στο «ΑΛΦΑΜΕΓΑ», απέναντι στον Άρη (1-0), η ΑΕΚ έμεινε με άδεια χέρια για πρώτη φορά μετά τις 5 Οκτωβρίου (2-4 από την Πάφο) και είδε να τερματίζεται ένα αήττητο σερί 16 αγώνων.
Δεν ήταν υποχρεωτικό να συμβεί απόψε, ιδίως με την απόδοση της κυπελλούχου και τη συνολική εικόνα του αγώνα, ωστόσο το ποδόσφαιρο δεν έχει όνομα ως το δίκαιο άθλημα.
Γιατί έχασαν οι Λαρνακείς; Κατ’ αρχάς, διότι στο πρώτο ημίχρονο δεν έδειξαν το ξεκάθαρο πλεονέκτημα φόρμας και ψυχολογίας που είχαν έναντι του αντιπάλου. Κατά δεύτερον, διότι στις πιο ξεκάθαρες ευκαιρίες τους ο αντίπαλος τερματοφύλακας «κατέβασε ρολά».
Και, τρίτον, διότι -στην τελική ευθεία του αγώνα- το «φρεσκάρισμα» του αντιπάλου αποδείχθηκε υπέρτερο του δικού της. Είναι θέμα βάθους του ρόστερ; Η ΑΕΚ στερήθηκε απόψε τους Σαμπορίτ, Σουάρεθ, Ροντέν, ενώ έχασε από το 15’ και τον Μιραμόν. Μετά την αποδέσμευση του Ανγκιέλσκι εναπόκειται σε Ιμανόλ Ιδιάκεθ και Τσάβι Ρόκα να αποφασίσουν, αν και πόση ενίσχυση απαιτείται για την υλοποίηση των στόχων της σεζόν.
Τι επιβεβαιώθηκε απόψε; Η δυσκολία στο σκοράρισμα. Οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια για δεύτερη ανάγνωση: από το 2-4 κόντρα στην Πάφο η κυπελλούχος σημείωσε άνω του ενός τέρματος μόνο σε πέντε (ΕΝΠ 2-0, Απόλλων, 2-1, Ολυμπιακός 4-1, Εθνικός 2-1, Ανόρθωση 4-0) από τα 17 παιχνίδια της.
Γιατί δεν κόστισε πιο πριν ή περισσότερο; Διότι στις πλείστες περιπτώσεις «έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά» η ανασταλτική λειτουργία (οκτώ ανέπαφες εστίες). Επειδή όμως οδεύοντας προς την ολοκλήρωση της σεζόν τα ζόρικα παιχνίδια θα πληθαίνουν, οι πιθανότητες να διατηρείται σε τέτοιο ποσοστό το μηδέν στην άμυνα θα μειώνονται, σώφρον είναι να βρεθεί «γιατρειά».
Ποια θα είναι αυτή και πώς θα έλθει, είναι θέμα των ιθυνόντων.
