Το 0-1 δεν αποτυπώνει όλη την ιστορία, δίνει όμως με ακρίβεια την εικόνα μιας ομάδας που ξέρει τι επιθυμεί από το παιχνίδι, διαχειρίζεται σωστά τις φάσεις και «κτυπά» τη στιγμή που πρέπει και με τον τρόπο που μπορεί ως σύνολο. Η ομάδα του Ούγκο Μάρτινς δεν κυριάρχησε στις τέσσερις γραμμές, ούτε έβγαλε καταιγιστικό ποδόσφαιρο, αλλά έδειξε ωριμότητα που μέχρι πρότινος έλειπε σε αρκετές δοκιμασίες.
Ο Εθνικός προσπάθησε να επιβάλει τον ρυθμό του, ιδιαίτερα σε φάσεις όπου βρήκε χώρο να τρέξει και να πιέσει, όμως κάθε φορά που ένιωθε ότι «πατάει» καλύτερα, η ΑΕΛ έβρισκε τρόπο να «σβήνει» τη φωτιά. Σε αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο η αμυντική συνοχή, με τις γραμμές κοντά, τις καλύψεις σωστές και τις προσωπικές «μονομαχίες» να κερδίζονται σε καίρια σημεία του γηπέδου. Δεν είναι τυχαίο ότι, ακόμη και όταν οι γηπεδούχοι πίστεψαν ότι παίρνουν προβάδισμα, η συνολική αντίδραση της ΑΕΛ –αγωνιστικά και ψυχολογικά– έδειχνε ομάδα που δεν «σπάει» εύκολα.
Το γκολ του Σαβό, με την εξαιρετική κεφαλιά έπειτα από την ιδανική σέντρα του Κονσεϊσάο, ήταν η επιτομή της αποτελεσματικότητας, μία καλά δουλεμένη φάση, εκτέλεση χωρίς δεύτερη σκέψη και ψυχραιμία στη συνέχεια για να προστατευτεί το προβάδισμα. Ο νεοαποκτηθείς επιθετικός έδωσε από το πρώτο του παιχνίδι την αίσθηση ότι μπορεί να αλλάξει επίπεδο την επιθετική λειτουργία των «λεόντων», προσθέτοντας κίνηση και αποφασιστικότητα στην περιοχή.
Σε συνδυασμό με την αποβολή του Οφόρι, που απλοποίησε ακόμη περισσότερο τη διαχείριση μέχρι το φινάλε, η ΑΕΛ «κράτησε» με σχετική ασφάλεια το προβάδισμα, ενώ ανέβηκε στην έκτη θέση και κέρδισε κάτι παραπάνω από τρεις βαθμούς, κέρδισε πίστη ότι μπορεί να «κτίσει» πάνω σε αυτό το αποτέλεσμα για τη σταθερότητα.
