Τον περσινό της κατήφορο θύμισε η Ομόνοια που σ' άλλο ένα παιχνίδι παρουσιάστηκε πολύ κατώτερη από την αντίπαλο με την ήττα να έρχεται δικαιολογημένα, αυτή τη φορά από την Πάφο. Δεν έφταναν οι ήττες από ΑΕΚ, Απόλλωνα και Σαλαμίνα στις προηγούμενες αγωνιστικές, ήρθε και η ήττα από την παφιακή ομάδα για να συμπληρωθεί το καρέ.
Τελικά πόσο πιο κάτω μπορεί να πάει αυτή η ομάδα; Αυτή η Ομόνοια που έκανε (υποτίθεται) μία καινούργια αρχή, με νέο πλάνο και τη δημιουργία εταιρείας, δεν μας παρουσίασε ποτέ σε αυτά τα έξι παιχνίδια το κάτι διαφορετικό, το κάτι… πειστικό. Οι παίκτες έμοιαζαν σαν να έπαιζαν μαζί για πρώτη φορά, καμία ομοιογένεια, ενώ παίκτες κλειδιά δεν υπάρχουν. Η συνολική εικόνα έμοιαζε σαν ένα πλοίο βουλιάζει, με την Ομόνοια να βρίσκει για τέταρτη φορά σε… παγόβουνο.
Το παιχνίδι δεν σηκώνει ανάλυση, το «τριφύλλι» είναι σε μαρασμό, ενώ η ελπίδα για ν’ ανθίσει ξανά αγνοείται. Οι έξι βαθμοί σε έξι αγώνες δεν είναι αντιπροσωπευτικός αριθμός, κάθε άλλο είναι αριθμοί για κλάματα, με τον Γκόμεθ να έχει τώρα μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Όχι γιατί κάθισε στον πάγκο, αλλά για τις επιλογές του καλοκαιριού. Κανένας από αυτούς τους ποδοσφαιριστές (με εξαίρεση 2-3 επιλογές) δεν απέδειξε ότι αξίζει να βρίσκεται στο ρόστερ, αφού η εμφάνιση με την Πάφο ήταν το αποκορύφωμα.
Η Ομόνοια συνεχίζει να χάνει πολύτιμο έδαφος, το νόμισμα συνεχίζει να έχει την ίδια όψη, ενώ οι ενέργειες που προανήγγειλε ο Αντρέας Δημητρίου, όλα δείχνουν ότι έρχονται πριν από το παιχνίδι με τον ΑΠΟΕΛ.
