Ο Eρνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος ταυτίστηκε όσο λίγοι με την ταυτότητα και τη φιλοσοφία της ομάδας, και θα ξεπεράσει τα 500 παιχνίδια στον πάγκο της, αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που θα δοθεί ως δώρο στους επόμενους, αλλά δύσκολα θα επαναληφθεί.
Ο Ισπανός τεχνικός υπήρξε κάτι περισσότερο από ένας επιτυχημένος προπονητής. Σε τρεις διαφορετικές θητείες (2003–2005, 2013–2017 και 2022–2026), κατάφερε να διαμορφώσει μια σταθερή αγωνιστική και οργανωτική βάση, οδηγώντας την Αθλέτικ σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τίτλους.
Η συμβολή του Βαλβέρδε στην εξέλιξη της ομάδας υπήρξε καθοριστική. Στη δεύτερη θητεία του, οδήγησε τον σύλλογο στο Champions League και κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2015, βάζοντας τέλος σε μια μακρά περίοδο χωρίς τίτλους. Στην τρίτη του παρουσία, ολοκλήρωσε το έργο του με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2024, ένα τρόπαιο που είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς έσπασε μια αναμονή δεκαετιών.
Παράλληλα, κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση του συλλόγου, αυτή που ορίζει ότι η ομάδα βασίζεται σε Βάσκους παίκτες, και στις απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου, διατηρώντας την ανταγωνιστικότητα της ομάδας σε υψηλό επίπεδο. Πολύ σημαντικό για έναν σύλλογο τόσο προσκολλημένο στις ρίζες, στις παραδόσεις, στους μύθους του, όπου τίποτα δεν είναι πιο ιερό από το παρελθόν.
Για την Αθλέτικ Μπιλμπάο του Βαλβέρδε δεν μετρούν μόνο τα τρόπαια
Η επιρροή του Βαλβέρδε δεν περιορίζεται στα τρόπαια. Θεωρείται ο προπονητής που προσέφερε σταθερότητα, ενίσχυσε την εμπιστοσύνη στην ακαδημία και διατήρησε την αγωνιστική ταυτότητα της Αθλέτικ σε δύσκολες περιόδους. Είναι μια υπενθύμιση για το πώς ένας προπονητής μπορεί να χαρακτηρίζεται από τιμιότητα, απλότητα και αφοσίωση, στοιχεία που οι οπαδοί βρίσκουν ακόμα πιο ανεκτίμητα από τα ίδια τα τρόπαια.
Η σχέση του με τον σύλλογο ήταν βαθιά, έτσι κι αλλιώς υπήρξε και ποδοσφαιριστής της ομάδας τη δεκαετία του 1990, κάτι που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τον δεσμό του με τον κόσμο και την κουλτούρα του συλλόγου.
Κάθε φορα που ο Βαλβέρδε επέστρεφε στο Μπιλμπάο, δεν ήταν για ένα νέο ξεκίνημα, διότι σαν να ήταν πάντα εκεί, σαν να μην είχε φύγει ποτέ.
Στα αποδυτήρια, οι παίκτες έβλεπαν κάποιον που καταλάβαινε τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα, όχι θεωρητικά, αλλά βιωματικά. Ο ίδιος ήταν, είναι, θα είναι μέρος αυτής της ιστορίας. Και αυτό έκανε τη διαφορά: δεν χρειαζόταν να επιβάλει τη φιλοσοφία διότι την κουβαλούσε ήδη μέσα του.
Μικρές, λιγότερο γνωστές ιστορίες, από αυτές που δεν γίνοντα πρωτοσέλιδα, αλλά υπάρχουν στα αποδυτήρια καθημερινά για να δέσουν μια ομάδα. Όπως εκείνη η στιγμή πριν από έναν μεγάλο αγώνα, όταν αρκετοί παίκτες του είχαν κολλήσει σε ασανσέρ. Αντί για ένταση, ο Βαλβέρδε το αντιμετώπισε με χιούμορ. Σαν ένα παιχνίδι, όπως είναι και το ποδόσφαιρο.
Ή οι ώρες που περνούσε μακριά από τα γήπεδα, με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι παραμένοντας πάντα ένας άνθρωπος που παρατηρεί τον κόσμο με ηρεμία, ψάχνοντας τη σωστή στιγμή, το σωστό κάδρο. Όπως βλέπει και το ποδόσφαιρο.
Οι εποχές άλλαξαν, ο Βαλβέρδε δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο
Σε τρεις διαφορετικές περιόδους στον πάγκο της Βάσκων, οι εποχές άλλαξαν, το ποδόσφαιρο επίσης. Ο Βαλβέρδε δεν άλλαξε. Πάντα ειλικρινής και ταπεινός, χωρίς να προσπαθήσει να γίνει κάτι άλλο, χωρίς να ακολουθήσει τάσεις, προσάρμοσε τα πάντα γύρω από μια βασική αρχή: σεβασμός στην ταυτότητα του συλλόγου. Έτσι, κατάφερε να εξελίσσει την ομάδα χωρίς να την αλλάξει.
Και όπως τώρα, έτσι και τις δύο προηγούμενες φορές όταν ήρθε η στιγμή να φύγει, δεν υπήρξε φασαρία. Ούτε υπερβολή, κανένα δράμα απολύτως. Μια σιωπηλή αποδοχή του τέλους που ορίζει ο ίδιος. Αυτός που βρήκε απάγκιο στο «Σαν Μαμές» (ειδικά μετά την περιπετειώδη θητεία του στην Μπαρτσελόνα), τον μακροβιότερο σταθμό της πορείας του στους πάγκους. Δεν ήταν στο Μπιλμπάο μόνο η δουλειά του, ήταν πάντα και η ζωή του. Ή ήταν και το πεπρωμένο του.
Φεύγοντας από την Αθλέτικ Μπιλμπάο, ο Βαλβέρδε δεν αφήνει μόνο νίκες ή τρόπαια. Κληροδοτεί μια ομάδα που δεν έχασε την ταυτότητά της σε μια εποχή που όλα αλλάζουν. Ως θεματοφύλακας της ιστορίας της. Είναι κληρονομιά που δεν μετριέται, δεν αποτυπώνεται σε παλμαρέ και τροπαιοθήκες. Μικρό ή μεγάλο αυτό που πέτυχε; Ακόμα κι αν για κάποιους ήταν μικρό, ακόμα κι έτσι άξιζε να γίνει.
*Ez da gauza txikiegirik egin gabe - Δεν υπάρχει τίποτα μικρό που να μην αξίζει να γίνει
(Παροιμία της χώρας των Βάσκων)
Πηγή: athletiko.gr
