Οκτώ ματς ο Σάββας Παντελίδης με την ΑΕΛ Novibet.
Όχι 242 σερί όπως ο Λουτσέσκου με τον ΠΑΟΚ, ούτε 107 όπως ο Μεντιλίμπαρ με τον Ολυμπιακό, ούτε καν με 38 ματς όπως ο Νίκολιτς με την ΑΕΚ, από την οποία ο Παναθηναϊκός εισέπραξε επτά γκολ σε τρεις ώρες ποδοσφαίρου, όλα από τον Γιόβιτς! Το χθεσινό ήταν το όγδοο ματς του Παντελίδη στον πάγκο της ομάδας του, η οποία είχε τη μισή ενδεκάδα της με μεταγραφές Ιανουαρίου: πέντε παίκτες. Πόσους είχε ο Μπενίτεθ; Τρεις. Ερνάντεθ, Κάτρη, Αντίνο. Ολους τους υπόλοιπους τους… είχε βρει στο Κορωπί όταν ήρθε τον Οκτώβριο.
Στηρίζεται στο ταλέντο ενός εκάστου...
Κι όμως η εικόνα της ΑΕΛ Nοvibet, που έχει μπάτζετ πολύ μικρότερης αξίας από τη μεταγραφή του Αντίνο. ήταν πολύ καλύτερη συγκριτικά με του Παναθηναϊκού για 65 λεπτά στη Λεωφόρο. Ως σύνολο. Ως ομάδα. Ηξερε τι ήθελε να κάνει, ήξερε πώς θα το κάνει στον αγωνιστικό χώρο. Και το έκανε! Αν, μάλιστα, οι παίκτες της πίστευαν περισσότερο στις δυνατότητές τους κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους, όταν είχαν περισσότερο το μυαλό τους στο πώς θα περιορίσουν τον ούτως ή άλλως ακίνδυνο αντίπαλό τους, ίσως να είχαν φύγει και με τρίποντο από την Αθήνα. Το συνειδητοποίησαν στην ανάπαυλα, μπήκαν πιο θαρραλέα στο β’ μέρος, έχασαν την ευκαιρία για το 0-2 μετά το 0-1 του Τούπτα, δεν είχαν αξιόλογες αλλαγές, λύγισαν. Παρότι λύγισαν, έφυγαν με έναν βαθμό. Γιατί; Διότι αυτός ο Παναθηναϊκός δεν έχει τρόπο απέναντι σε κλειστές άμυνες. Είναι μια ομάδα η οποία επιθετικά επαφίεται στο ατομικό ταλέντο ενός εκάστου!
Στόχος του σε τέτοιου είδους ματς είναι απλώς να φέρει την μπάλα όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή και εκεί να αυτοσχεδιάσουν με το όποιο ταλέντο, με την όποια ικανότητα και με την όποια έμπνευση οι μεσοεπιθετικοί παίκτες του. Αυτό και τέλος. Αντιθέτως, στα ματς στα οποία ο Παναθηναϊκός έχει 30%-35% κατοχή μπάλας και όχι 70% όπως χθες, το σχέδιο είναι πιο καθαρό και πιο απλοϊκό: αντεπιθέσεις με σημείο αναφοράς τον Τεττέη και τους δύο εξτρέμ. Αυτό. Τίποτα άλλο; Μπα, δεν νομίζω.
Tον χρόνο που είχε ο Ράφα, τον πέταξε
Κάπου εδώ, μετά από την απαράδεκτη εμφάνιση εναντίον της ΑΕΛ, ο χρόνος αρχίζει και μετρά αντίστροφα για τον Ράφα Μπενίτεθ. Το χρόνο που ζητά για το πρότζεκτ, τον είχε απλόχερα: 3,5 μήνες. Συνήθως οι προπονητές σε μεγάλες ομάδες δεν έχουν τέτοιες πολυτέλειες... Τις μεταγραφές που ήθελε τον Ιανουάριο για να αλλάξει σε πρώτη φάση το ρόστερ που δεν του κάνει, είχε τη δυνατότητα να τις κάνει. Αν δεν πρότεινε παίκτες ο ίδιος (πλην Σισοκό), ή αν έδωσε το πράσινο φως για ποδοσφαιριστές που δεν ήθελε στην πραγματικότητα, δικό του πρόβλημα.
Και του κλαμπ ασφαλώς, το οποίο πλέον, μετά από τη χθεσινή ατμόσφαιρα στη Λεωφόρο, μπαίνει σε άλλη πίστα. Σε άλλη φάση. Πλησιάζει στο όριο θραύσης. Εχετε δει εσείς πολλές ομάδες στις οποίες ο σκόρερ χειροκροτείται και αποδοκιμάζεται ταυτόχρονα; Όχι, ε; Λογικό. Συνέβη κι αυτό χθες κι αυτό στον Παναθηναϊκό. Αυτό είχαμε να το δούμε από το αλησμόνητο Παναθηναϊκός – Ηρακλής 2-2 στο ΟΑΚΑ (11/12/2005) στο πέναλτι ισοφάρισης του Εκι Γκονζάλες, πριν από το περίφημο ξέσπασμα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι στη συνέντευξη Τύπου…
Η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη...
Η κατάσταση, λοιπόν, αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη πια στον εφετινό Παναθηναϊκό. Δεν είναι μόνο η άδεια Λεωφόρος με 6.000 οπαδούς. Δεν είναι μόνο η απογοητευτική εικόνα ενός συνόλου που έχει καταθέσει στοιχεία ποδοσφαιρικής ταυτότητας μόνο στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, σε δύο εκ των οποίων έπαιξε με παίκτη παραπάνω, αλλά δεν νίκησε... Δεν είναι μόνο οι απίστευτοι παραλογισμοί στη χρησιμοποίηση παικτών, όπως η εμμονή στο δίδυμο Αντίνο – Ταμπόρδα που δεν έχουν πάρει ανάσα τις τελευταίες 20 μέρες. Είναι πια ο εμφανής κίνδυνος απώλειας του ευρωπαϊκού εισιτηρίου και το «άρρωστο» κλίμα στην εξέδρα, το οποίο παραπέμπει σε άλλες – όχι πολύ μακρινές, αλλά σίγουρα – «μαύρες» εποχές του Παναθηναϊκού.
Και πώς να «γυρίσει» όλο αυτό;
Δεν νομίζω ότι «γυρίζει» όλο αυτό με τον Μπενίτεθ στον πάγκο. Μπορεί να πέσω έξω, αλλά είναι τόσα πολλά που λείπουν από το σώμα του οργανισμού αυτή τη στιγμή εντός κι εκτός γηπέδου, που δεν βλέπω αχτίδες στο σκοτάδι. Ισως το Europa League να δώσει μια χαρά σε όλους, αλλά αυτή θα είναι εφήμερη αν δεν συνδυαστεί με άλλα, πολύ πιο ουσιαστικά στην καθημερινότητα της ομάδας, τα οποία έχουν βαθύτερη ουσία για το μέλλον της συγκριτικά με μια πρόκριση επί της Βικτόρια Πλζεν.
Σε κάθε περίπτωση, ας έχουμε σε μια άκρη του μυαλού μας ότι ο Μπενίτεθ στις τρεις τελευταίες ομάδες του δεν… σαραντάρισε καν! Στη Θέλτα έμεινε για 33 παιχνίδια, στην Εβερτον για 22, στην κινέζικη Dalian για 38. Παλαιότερα είχε περάσει για 25 ματς από τη Ρεάλ, 25 ματς από την Ιντερ, 48 από την Τσέλσι με την οποία είχε σηκώσει και το Europa League. Στον Παναθηναϊκό έχει 25 ματς και το σκοινί δεν έχει ακόμα μεγάλες αντοχές...
Υ.Γ. Σε ανθρώπινο επίπεδο, ένα μεγάλο «μπράβο» αξίζει στον Μπακασέτα για τη χθεσινή παρουσία του, ανεξάρτητα από την απόδοσή του. Δύσκολο, πολύ δύσκολο αυτό που έκανε από το 1’ έως το 97’. Αλλά τα μεγάλα καράβια έχουν και μεγάλες φουρτούνες εκτός από μεγάλες χαρές. Αν το θυμάται αυτό το ματς μετά από πολλά χρόνια, θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για τη στάση του.
