Σχεδόν στο ρελαντί, αλλά με μερικά από τα γνωρίσματα όλης της χρονιάς, ο Ολυμπιακός νίκησε την Αρμάνι Μιλάνου και έκοψε πρώτος στο νήμα στην κανονική περίοδο της EuroLeague για τρίτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ο στόχος του παραμένει, μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτος, αφού στις προηγούμενες σεζόν δεν σήκωσε το τρόπαιο, παρόλα αυτά έπεισε και φέτος ότι το σύστημα του, το μπάσκετ που παίζει, η συνολική αντιμετώπιση της regular season είναι αποτελεσματική, ουσιαστική και αρκούντως μπασκετική.
Περιμένοντας, πλέον, τον αντίπαλο του που θα προκύψει από τα πλέι-ιν, οι πρωταθλητές Ελλάδας μπορούν να προετοιμαστούν με την ησυχία τους και να στοχεύσουν κατευθείαν στο φάιναλ-φορ. Θα’ ναι η πέμπτη συνεχόμενη εμφάνιση τους στην κορυφαία τετράδα. Μόνο η ΤΣΣΚΑ, σε αυτή την περίπτωση, θα έχει να επιδείξει ένα μεγαλύτερο σερί καθώς η ρωσική ομάδα μετρούσε 7 αδιάλειπτες παρουσίες σε φάιναλ-φορ από το 2003 μέχρι το 2009.
Μένει, φυσικά, να δούμε αν ο Ολυμπιακός με το πλεονέκτημα έδρας που απέκτησε σαν λάφυρο της κανονικής περιόδου, θα φτάσει στο ραντεβού του T-Center. Η ιστορία λέει ότι ουδέποτε η όγδοη ομάδα δεν μπόρεσε να αποκλείσει τον πρώτο, άρα οι “ερυθρόλευκοι” είναι ξανά στην pole position.
Δεν βρέθηκαν τυχαία εκεί. Από τα μέσα του Δεκέμβρη είναι μακράν η πιο σταθερή ομάδα της διοργάνωσης. To 7-7 στην εκκίνηση, έδωσε τη θέση του σε ένα εντυπωσιακό 19-5, που τους έφερε την πρωτιά. Ο Ολυμπιακός έχει μαζί με τη Βαλένθια την καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, δίνει τις περισσότερες ασίστ και έχει το δεύτερο καλύτερο ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα.
Μαζί με την πάντα δυνατή του άμυνα, έφτασε τη μηχανή του να δουλεύει στο φουλ, με όλους αποφασισμένους να γκαζώσουν τώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία.
Ο Σάσα έκοβε, ο Μιλού έραβε
Ο Ολυμπιακός δεν πέρασε ένα εύκολο χειμώνα. Υπήρξαν αστοχίες, τραυματισμοί, αρκετές ήττες μαζεμένες στην εκκίνηση, αλλά στο τέλος η δουλειά του προπονητή και των παικτών έφερε βασικό ζητούμενο. Μαζί τους και η διοίκηση, που ανταποκρίθηκε σε κάθε ανάγκη για προσθήκη, με αποτέλεσμα το ρόστερ να φτάσει μια 20άδα ετοιμοπόλεμων παικτών.
Υπάρχουν τρεις παίκτες πάνω στους οποίους στηρίχτηκε ο φετινός Ολυμπιακός. Φάνηκε και στον αγώνα με το Μιλάνο. Ο Σάσα Βεζένκοβ που είναι πρώτος σκόρερ με 19.4π και σε μέσο όρο αξιολόγησης 23.4β, κυνηγάει και φέτος το MVP, αν και όπως λέει ο ίδιος προτιμότερο είναι στο τέλος να σηκώσει το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης.
Ο Βεζένκοβ παρότι οι αντίπαλες άμυνες προσαρμόζονται πάνω του είναι ο βασικός άξονας των επιθέσεων του Ολυμπιακού, έχοντας το προσόν να σκοράρει χωρίς να ντριπλάρει και να φορτώνει τα καλάθια με πόντους, που καμιά φορά δεν καταλαβαίνεις καν, ότι πρόλαβε να τους βάλει.
Δίπλα του ο Νίκολα Μιλουτίνοβ (13π-15ρ, με την Αρμάνι) κάνει την πιο ώριμη χρονιά της καριέρας του. Για ένα μεγάλο διάστημα κουβάλησε στην πλάτη του όλη τη φροντ-λάιν, αφού ο Ντόντα Χολ άργησε να προσαρμοστεί (τώρα, που τα κατάφερε έχει εντυπωσιακή πρόοδο και προσφέρει εξαιρετικό θέαμα από την αξιοποίηση των συμπαικτών του) ενώ ο Τάιρικ Τζόουνς έφτασε αργότερα, μέσα στη χρονιά.
Ο Σέρβος ήταν ο κορυφαίος ριμπάουντερ της κανονικής περιόδου, βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση από το ξεκίνημα της χρονιάς, ενώ αγωνίστηκε και με ένα αρκετά επώδυνο τραυματισμό, όταν στον ημιτελικό του Κυπέλλου, έσπασε τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού!
Ο Ντόρσεϊ σαν μεταγραφή
Σε αυτούς τους δυο κόλλησε ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Ο διεθνής γκαρντ που ερχόταν από μια δύσκολη σεζόν, αλλά και την αναγέννηση του, πρώτα στα περσινά πλέι-οφ και ύστερα στο θαυμάσιο Ευρωμπάσκετ που έκανε το καλοκαίρι, έγινε ένας από τους καλύτερους περιφερειακούς σκόρερ όλης της διοργάνωσης.
Με μ.ο 17π, είναι έβδομος καλύτερος σκόρερ, είχε 53.2% δ και 40% τρ. Έχει μάλιστα σε απόλυτους αριθμούς και τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα στη διοργάνωση. Αν έκανε ένας άλλος παίκτης αυτές τις εμφανίσεις και είχε τέτοια νούμερα, τα σόσιαλ μίντια θα είχαν αναστενάξει για το πόσο χρήσιμος θα ήταν αυτός ο υπερ-σκόρερ στον Ολυμπιακό. Κι όμως, ενώ όλοι ψάχνουν τον σκόρινγκ γκαρντ (στη θεωρία βέβαια) η “ερυθρόλευκη” ομάδα τον είχε στο δυναμικό της!
Από την μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας περσινή παρουσία του, έγινε βασικό και αναντικάταστατο μέλος της πεντάδας, που πραγματικά έμοιαζε με μια μεγάλη μεταγραφή της ομάδας το …προηγούμενο καλοκαίρι. Ο Μπαρτζώκας ανανέωσε την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του, αφού ο Τάιλερ την κέρδισε με το σπαθί του και την εξαιρετική βελτίωση του όχι μόνο στο σκοράρισμα.
Η άμυνα του, τα ριμπάουντ (2.4) και οι ασίστ (2.8) αναδεικνύουν την πολύπλευρη προσφορά ενός παίκτη, που κατά μέσο όρο έπαιζε κάτι περισσότερο από 26 λεπτά.
Ψηλοί, κοντοί, πλάγιοι και Φουρνιέ
Ο Ολυμπιακός, όμως, δεν είναι η ομάδα του ενός, των δυο, ή των τριών. Δίπλα σε αυτούς τους βασικούς πρωταγωνιστές έχουν το δικό τους ρόλο, όλοι όσοι ακούνε το “μπες” από τον Μπαρτζώκα.
Ο Γουόκαπ παραμένει ο βασικός βραχίονας στη θέση “1” και με μ.ο 6 ασίστ, είναι και φέτος ο καλύτερος δημιουργός της ομάδας. Από τους τρεις που συμπληρώνουν τη θέση, ο Κόρι Τζόζεφ δείχνει να κερδίζει, εν τέλει, τη μάχη, με όπλο την εμπειρία από το ΝΒΑ αλλά και το ένστικτο ενός καθαρόαιμου πόιντ-γκαρντ. Οι άλλοι δυο (Νιλικίνα, Μόρις) ακολουθούν, με τον Γάλλο ίσως πιο χρήσιμο σε αμυντικές αποστολές λόγω της σωματοδομής του.
Ο Πίτερς έρχεται πάντα στο κατόπι του Βεζένκοβ, με τα δικά του μεγάλα σουτ … απαραίτητα στην εξέλιξη των ματς, ο Χολ και ο Τζόουνς, εσχάτως και ο Φαλ συγκροτούν την πανίσχυρη (και καλύτερη σε όλη την Ευρωλίγκα) φροντ-λάιν, οι δυο πλάγιοι Γουόρντ και Παπανικολάου προσφέρουν άμυνα, ένταση, ριμπάουντ και κλάση, ενώ ο Σακίλ Μακ Κίσικ παίζοντας μόνο στην Ευρωλίγκα δείχνει φρέσκος και έτοιμος για όλου του είδους τις αποστολές.
Πιο σημαντικός απ’ όλους αποδεικνύεται ο Εβάν Φουρνιέ. Ο Γάλλος δεν είχε πρόβλημα να χάσει τη θέση του στην πεντάδα, κάνοντας ένα βήμα πίσω για να παίξει ο Ντόρσεϊ. Δεν το κάνουν εύκολα κάτι τέτοιο παίκτες της δικής του κλάσης. Είναι όμως η νοοτροπία του, που τον κάνει να ξεχωρίζει. Ο άλλοτε ΝΒΑερ αν και δεν μεγάλωσε στον Πειραιά, εκφράζει με τον καλύτερο ίσως τρόπο τη φιλοσοφία του Ολυμπιακού των τελευταίων ετών. Δεν διστάζει να τσαλακώσει τον εαυτό του, να παίξει άμυνες κυνηγώντας διαρκώς τον αντίπαλό του, να αξιοποιήσει με ασίστ τους ψηλούς της ομάδας (ειδικά τον Χολ) και αν κάποια στιγμή χρειαστεί να σκοράρει και … 36 πόντους.
Αυτό είναι το πνεύμα του Ολυμπιακού, που συνδυάζει το ατομικό ταλέντο με την ομαδική λειτουργία. Έχοντας θωρακίσει το ρόστερ με ένα πολύ πλούσιο υλικό ο Μπαρτζώκας ελπίζει ότι αυτή τη σεζόν θα πάει στο φάιναλ-φορ για να εκπληρώσει και τον μεγάλο πόθο, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση της Ευρωλίγκας.
